Welcome To My Blogအသစ္အသစ္ေသာ ေန ့ေတြကို ေမြးဖြားဖို ့
ညတစ္ညရဲ ့ နာက်င္ခ်ိန္ အလူးအလဲ…
ဘယ္သူေတြအတြက္လဲ…..
အို…..ညရယ္….
သင့္ရဲ ့ခံနုိင္ရည္ အက်ြန္ ေလးစားမိရဲ ့..
သင့္အတြက္မဟုတ္တဲ့…….အတြက္….အတြက္
ေဟာ…….နာရီလက္တံေတြ (၁၂)မွာ ေပါင္းစံုေနျပီ…
ဆက္လွမ္းရန္ ဟန္ျပင္ သင္ေမာပန္းေနပါျပီ..
ဒါေပမဲ့ အေဆြရယ္….
သင္မွ ဆက္မလွမ္းရင္ …ဘယ္ပံုဘယ္နည္း
အက်ြန္တို ့ ဆက္လက္ရွင္သန္ရမည္နည္……
အားတင္းပါ…..အားတင္းလွည့္ပါ…….
ရည္မြန္
လမ္းတစ္ခု
တူတူေလွ်ာက္လို ့
သူရယ္..ငါရယ္..မင္းရယ္
ေယာက်ၤားရယ္…မိန္းမရယ္
အဖိုးရယ္…အဖြားရယ္
အေဖရယ္…အေမရယ္
လက္ခ်င္းတြဲလို ့ေပါ့…။
လမ္းတစ္ဖက္က အ၀င္
လမ္းတစ္၀က္က အစ
လမ္းအဆံုးက အနီး
ရုတ္တရက္ အေမွာင္၀င္လာခိုက္
တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ ေျခထိုးခံ
မလုပ္ၾကပါနဲ ့……ေသြးသားေတြပါ.။
သံသယေတြကို ဖယ္
လက္ခ်င္းတြဲယွက္လို ့
ဆက္ၾကစို ့ဦး ခ်စ္ေဆြတို ့ရယ္……..။
ရည္မြန္
သံစဥ္ေတြကိုယ္တိုင္ဖန္တီးဖို ့
ငါ့လက္ဖ်ားေတြလည္း ထုံက်င္ေနပါျပီ
မာေက်ာတဲ့အသားစိုင္ေတြ
တိုးလို ့တိုးလို ့ေပါ့။
မွန္ကန္မွုေတြ ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြဖို ့
ငါ့စိတ္ေတြလည္း ေမာပန္းေနပါျပီ
မယိမ္းမယုိင္စိတ္ဓာတ္ေတြ
ျမဲလို ့ခိုင္လို ့ေပါ့။
လြတ္လပ္ျခင္းေတြ ကိုယ္တိုင္သယ္ယူဖို ့
ငါ့နွလံုးေသြးေတြလည္း
ေအးခဲခ်င္ျပီ….
ဒါေပမဲ့ အစတစ္ခုကို စခဲ့ျပီမို ့
အဆံုးအထိ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္
ဘယ္အရာမွ လြယ္လြယ္မရတဲ့
နိယာမ ေပမို ့……။
ရည္မြန္
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ နွလံုးသားဟာ
ေအးျမမွုနဲ ့ ေႏြးေထြးမွုေတြေပးတယ္။
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့နွလံုးသားဟာ
ေပ်ာ္ရႊင္မွုနဲ ့ ၀မ္းနည္းမွုေတြေပးတယ္။
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့နွွလံုးသားဟာ
နူးညံ့မွုနဲ ့မာေက်ာမွူေပးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာဆရာဆုိတာ
ဆန္ ့က်င္ဘက္အရာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ျပီး
ျပန္လည္ ျဖန္ ့ေ၀ေပးနိုင္တဲ့
ဗိုင္းရပ္စ္တစ္မ်ိဴးဆုိရင္လည္း
မွားမယ္မထင္ပါဘူး…..။
ရည္မြန္
အရိပ္ကေလးေတြက တစ္လွုပ္လွုပ္
သဘာ၀ကေပးတဲ့ တာ၀န္ကလည္း
အဆက္မျပတ္
ျဖတ္သန္းသြားသမွ်
အရိပ္ကေလးေတြကို
အရင္းခံတည္ျငိမ္ေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ ့
ၾကည့္ေနေလရဲ ့။
ဂုဏ္ပကာသနမမက္
မာနမဖက္
ဦးတည္ရာကိုသာ ေရြ ့ေနတယ္။
ထာ၀ရအေဖာ္ဆိုတာလဲ
မရွိခဲ့ပါဘူး။
ဘယ္သူက တားဆီးနိုင္ပါ့
တံတိုင္းေတြပဲတားတား
နံရံေတြပဲျခားျခား
ပင္လယ္ေရကုန္ေအာင္ ေသာက္မယ္ဆိုတဲ့
ဘီလူးေတြပဲရွိရွိ……
သူသြားေနတယ္။
ပူျပင္းတဲ့ ေနမင္းေအာက္မွာလဲ
ထီးမပါဘဲ သူရွိေနတယ္။
ေၾကာက္လန္ ့စရာၾကံုလည္း သူမငို
တစ္ခါတစ္ခါ….
ဂီတသံခ်ိဴေလးနဲ ့ေတာင္ ေျဖေဖ်ာ္လိုက္ရဲ ့။
ဦးေနွာက္ရွိတဲ့ ျမစ္ကေလး
ယံုၾကည္ဖို ့ခဲယဥ္းေလာက္ေအာင္
နွလံုးသားရွိတဲ့ ျမစ္ကေလး
ဒါကိုေတာ့ သူ ့ရင္ခြင္မွာ
ျဖတ္သန္းဖူးတဲ့အရာတိုင္းက
သိၾကမွာပါ..။
ရင္ခြင္ထဲကို တိုး၀င္လာတတ္တဲ့
ဗ်ိဴင္းျဖဴေလးေတြ…
တစ္ခါတစ္ရံ
ရင္ခြင္ထဲက ထြက္ေျပးတတ္တဲ့
ေဗဒါေလးေတြ…။။
ျမစ္ကေလးက သိေနတယ္
တစ္ေန ့မွာေတာ့
ကိုယ္ေရာက္ရွိရာ ေဒသေတြမွာ
မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့အခါ
သူ ့ရင္ခြင္ကို ျပန္လာျပီး
အိပ္စက္နားေနၾကဦးမယ္ဆိုတာေပါ့…။
ရည္မြန္
ေနတစ္စင္းကို တပ္မက္မွုနဲ ့အတူ
သိကၡာနဲ ့ အရွက္ေတြပံုေအာရင္း
ဘ၀ေလွကားေတြကို
ဆင္းမွန္းမသိ…ဆင္းေနဆဲ။
ရမၼက္အေမွာင္ ဖံုးလႊမ္းလို ့
အတၱေတြ ကိုးကြယ္ရင္း
အမွန္တရားကို
ေမ့ေလ်ာ့မွန္းမသိ….ေမ့ေလ်ာ့ေနဆဲ။
တကယ္ေတာ့…
ဒီေလာကရဲ ့တစ္ေနရာမကတဲ့
ေနရာေတြမွာ…….
အမွန္ကို ၾကက္ေျခခတ္ရင္း
လူတစ္ေယာက္ရဲ ့အတၱဆႏၵေတြနဲ ့…..
တစ္ခါတစ္ေလလည္း
အမွားကို အမွန္ေျပာတတ္ၾကရဲ ့…။
ရည္မြန္
တိမ္ဖံုးလို ့ေနေရာင္အို
ဆည္းဆာေတြလည္း ငိုေရာ့မယ္…..
ပင္လယ္ရွုိက္သံသဲ့သဲ့
မ်က္ရည္ေတြပဲလား…..
ငါ့ရင္ထဲမွာ
အနာဂတ္ျပတင္းတစ္ေပါက္
စထြင္းေနျပီေလ….။
ရည္မြန္
ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္
ကြၽန္မအႀကိဳက္ Musics ေလးေတြ
