Thanks For Visiting...!

အခု က်မ ဘာပို ့စ္တင္ရင္ေကာင္းမလဲလို ့စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့အခ်ိန္ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရရင္း ဒီကဗ်ာေလးကို ကြန္ပ်ဴတာေပၚမွာ တစ္ခါတည္း ရိုက္လိုက္မိတယ္။ က်မဒီကဗ်ာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္မစစ္ထားဘဲ က်မရင္ထဲကအတိုင္းေလးဘဲ ပို ့စ္တင္ထားတာပါ။ ရင္ထဲက လာတာကို တုိက္ရုိက္
ေရးခ်ျပီး တစ္ခါတည္းပို ့စ္တင္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို ့သူငယ္ခ်င္း ေတြဟာ
အနီးစပ္ဆံုးနဲ ့နားလည္မွုအရွိဆံုး၊အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးနဲ ့အျငိမ္းခ်မ္းဆုံး၊ မာန္မာန အကင္း
စင္ဆံုးနဲ ့ ခြင့္လႊတ္မွု အျပည့္အရွိဆံုး ျဖစ္မယ္ လို ့က်မယံုၾကည္ထားပါတယ္။ က်မ
ေရးထားတဲ့ကဗ်ာက

ျငိမ္းခ်မ္းေသာတြဲလက္မ်ား

ညီညြတ္တဲဲ့လက္ေတြ
တြဲယွက္လို ့……
စုစည္းတဲ့ အင္အားေတြ
ေပါင္းစည္းလို…. ့
နားလည္မွုေတြနဲ ့
ေဖးမကူရင္း……
ၾကယ္ေတြလေတြ
စုံလင္တဲ့ ေကာင္းကင္ျပာ
မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတစ္ေနရာမွာ
ဆံုေတြ ့ခဲ့ၾကတယ္။
အမုန္းတရားေတြ
ေ၀းလြင့္လို ့……..
ေအးခ်မ္းမွုေတြ
စုေ၀းလို ့….
ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြ
ေ၀ငွရင္း…….
တို ့တေတြ
ရည္ရြယ္ခ်က္တိုင္းအတြက္
အနာဂတ္ရဲ ့ပန္းခင္းအတြက္
ပန္းတိုင္ေရာက္တဲ့အထိ
ဆက္လွမ္းေနၾကတယ္။
တစ္ေန ့မွာ ဆံုေတြ ့ျပီး
တစ္ခ်ိန္မွာခြဲၾကရေပမဲ့
မေျပာင္းလဲနုိင္တဲ့ တို ့အတိတ္ေတြ
မကုန္ခန္းနုိင္တဲ့ တို ့ရဲ ့စကားေတြ
မခန္းေျခာက္နုိင္တဲ့ တို ့ရဲ ့သံေယာဇဥ္ေတြ
အေနနီးနီး….အေနေ၀းေ၀း
တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ကူညီလို ့
အားအင္သစ္ေတြ ေမြးဖြားရင္း
ေရွ ့ဆက္ၾကစို ့ သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ…….။
(၂၀၀၇-၂၀၀၈ Wide Horizons ေက်ာင္းသားမ်ား သို ့မဟုတ္ ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္)
ထက္ရည္မြန္အိ