မိုးစက္ေတြရဲ ့ေတးသံက်ယ္က်ယ္ေတြကို က်မၾကားေနမိတယ္။ဒါေပမဲ့ အပူမီး သည္းထန္ေနတဲ့ က်မနွလံုးသား ကို ပက္ဖ်န္းေပးဖို ့ေတာ့ အားမရွိၾကဘူးထင္ရဲ ့။ငိုလိုက္လို ့သာဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္သြားရင္ က်မ အခါသိန္း သန္းမက ငိုခ်င္ပါတယ္။မ်က္ရည္ဆိုတာ မရွားပါဘူးေလ..။က်မမွာ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ သတၱိမရွိဘူးလားလို ့ေမးလာ ရင္ေတာ့ က်မျပန္ေျပာမိမွာက က်မ သတၱိမရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ေနာင္တအက်ိဴးဆက္ဆိုတာကို က်မထိတ္လန္ ့
မိတာပါ။က်မဟာ ေၾကာက္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ေမေမ့ကို ေတာင္ က်မမွန္ရင္ ျပန္ေျပာေနဖို ့ ၀န္မေလးပါဘူး။က်မေမေမရဲ ့အၾကီးမားဆံုး စိတ္ပ်က္မွုကလဲ က်မရဲ ့ဒီစိတ္ဓါတ္ကိုပါပဲ။ ဒါထား လိုက္ပါေလ။မိုးသည္းထဲမွာ မီးေလာင္ခံေနရတဲ့ဒုကၡကို ခံစားဖူးရင္ က်မရဲ ့ေ၀ဒနာေတြကိုကူညီျပီး နားလည္နိုင္ မွာပါ။က်မကို နားလည္ေပးမဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသူဟာ က်မရဲ ့အေ၀းဆံုးေနရာမွာ ရွိေနတယ္ေလ။က်မ ပူေလာင္လြန္းလို ့ရင္ေတြ ကြဲထြက္မတတ္ပါပဲ။တင္းထားတဲ့ နွုတ္ခမ္းေတြၾကားက နီရဲတဲ့ က်မေသြး စက္ေတြ ေတာင္ ေျခာက္လုလုျဖစ္ေနေလျပီ။ဘာေတြလုပ္လို ့ဘာေတြျဖစ္မယ္ဆိုတာက်မ မစဥ္းစားနိုင္ေတာ့ဘူး။စဥ္း စား မိရင္လည္း က်မရဲ ့အနာဂတ္ကို က်မပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရခဲ့ရင္ က်မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဴး၀င္လာမွာ စိုးမိတယ္။က်မရဲ ့အနာဂတ္ေတြကို ပံုေဖာ္နုိင္ဖို ့အတြက္ က်မအားကိုးလိုက္မိပါတယ္။ တစ္ပြင့္တည္း ေသာၾကယ္စင္ရယ္။ၾကယ္ေတြအမ်ားၾကီးရွိေပမဲ့ တစ္ပြင့္တည္းေသာၾကယ္စင္ကို အားကိုး
မိလိုက္ပါတယ္။အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ၾကားထဲမွာ က်မကို အားေပးမဲ့တစ္ပြင့္တည္းၾကယ္စင္ နားလည္နိုင္ပါေစ….။
Welcome To My Blog
No comments:
Post a Comment